Foute ervaringen: de sadist II.

Naar aanleiding van een thread op de mailinglist over eerste contacten die heel erg fout aflopen schreef Karen het volgende. Helaas is dit van begin tot eind waar gebeurd. Met haar toestemming plaatsen we dit stuk op de website om mensen te waarschuwen tegen het zonder voorzorgsmaatregelen aangaan van zo'n contact.

Dit schreef Karen:

3 jaar geleden...

Chatten. Ik zat in een isolement, internet gaf vrijheid. Er was iemand die luisterde. Mijn alarmbellen gingen af, maar was dat niet altijd zo? Was het niet zo dat ik niemand meer vertrouwde? Hij leek begrip te hebben voor mijn niet-vertrouwen, luisterde en bleef luisteren. Er groeide vertrouwen. Ik had een lijntje toegeworpen gekregen en 't was min of meer mijn houvast aan t worden. Hij haalde mijn onderdanige gevoelens naar boven, ik begreep niets van mezelf, van die kant van mezelf. Snapte mijn reacties niet. Hij legde 't uit, stelde me gerust, had er beschrijvingen en termen voor. Nergens in drong hij aan. Weken gingen voorbij. Weken van chatten met zekere regelmaat. Langzaam was hij door mijn muur heen gebroken. Had ik hem verteld over zaken waar ik nooit zo over gesproken had. Wat gebeurde er toch met me. Heel subtiel stuurde hij aan op een stapje verder gaan. Ik had toch wel zoveel vertrouwen in hem gekregen dat ik mijn telefoonnummer durfde geven? Ik twijfelde, onrust, alarmbellen, maar ja... waren die er niet altijd, en wist ik niet al langer dat ik niet op mijn intuïtie kon vertrouwen?

Hij speelde in op een andere kant. Anders was hij zijn tijd aan 't verdoen, kon hij me wel loslaten want zo belangrijk was t contact dan ook niet voor me. Paniek, niet dat lijntje losgooien, niet mijn houvast weghalen... Dus ik gaf mijn nummer.
Hij vroeg vantevoren of hij mocht bellen. Nooit belde hij onverwacht, altijd vroeg hij of 't uitkwam. Ook aan de telefoon.
Op mijn vragen of ik zijn nummer mocht hebben kwam een vaag verhaal... de alarmbellen gingen af maar ik negeerde ze... want ze waren er toch altijd al. Weken gingen voorbij. Chatten, bellen. In 't chatten stuurde hij aan op de onderdanige kant. Aan de telefoon was hij iemand die luisterde en tijd en geduld had. Hij stuurde verder. Wilde ik niet eens de ervaring meemaken van een spel? Ik twijfelde, weer die alarmbellen...

Hij pushte niet. Begreep mijn angst. Hield afstand zonder me los te laten. Er groeide bij mij nog meer vertrouwen. Uiteindelijk na weer een paar weken, na nog verder in het isolement te zijn gezakt na geen uitwegen meer zien en me zo vreselijk eenzaam te voelen..ging ik in op zijn uitnodiging. Hij kwam langs. Alleen om te praten, als ik niets meer wilde zou er niets meer gebeuren. Mijn lichaam reageerde anders, er zat een hunkering die ik niet begreep. Die ik wilde negeren. Hij speelde erop in. Geduldig, tactvol met warmte. Uren op me in praten en ik liet me mee naar boven praten. Ik voelde me veilig, dacht ik... of leek dat zo... Ik kreeg warmte, armen om me heen, bescherming, aandacht, er kwamen tranen...alle pijn leek naar boven te komen.
Hij troostte me en ineens nam alles een wending. Hij stuurde aan op de sub in me, dat wilde ik toch. Ja dat wilde ik maar durfde niet.

Hij stelde me gerust. Hij zou geen vreemde dingen doen, niets dat ik niet wilde, gewoon elkaar lichaam verkennen. Ik verkeerde in een soort trance, luisterde naar zijn stem. Vertrouwde op de rust die hij uitstraalde, op het feit dat hij me nog niet eerder ergens in gepushed had. Knuffelen ging over in wat anders, uiteindelijk lag ik naakt op bed en streelde hij me en... ik sloeg dicht, raakte in paniek, verstijfde. Hij merkte het. Weg was het begrip. Nog directer stuurde hij de sub in me aan, als een marionet deed ik wat hij wilde. Bij het anaal vingeren van hem kon ik niet meer, wilde ik niet meer. Hij dreigde met iets waar ik als de dood voor was... automatisch deed ik wat hij wilde. Toen 't afgelopen was en hij wegging was hij weer de begripvolle man. Die me met rust zou laten zie hij want ik was er inderdaad niet aan toe. Zodra hij weg was ging ik naar de badkamer, letterlijk ziek van mezelf.

Later ging ik op de automatiche piloot verder met mijn leven en leek het gebeuren al heel ver weg te staan bij me. Ik vertelde mezelf dat ik was vreemdgegaan en 't niet lekker gevonden had... so what. De impact zag ik niet.
De volgende dag belde hij, luisterde. Chatten ging ook gewoon verder. Alleen puur en alleen nog gericht op mijn subgevoelens, verlangens en fantasieen. Hij stuurde opnieuw aan, ik hield de boot af. Hij vertelde me onverwacht met iets 'leuks' te zullen komen. Na twee weken kreeg ik een opdracht me sexy aan te kleden, hij vond dat de tijd rijp was, dat ik er klaar voor was.
De sub in me luisterde, deed wat haar gevraagd was. In trance, automatisch, zonder gevoel.

De rest van mijn persoon leek ver weg te zijn, alles van afstand te zien, niet in staat in te grijpen. De angst die diep van binnen zit kon ik niet meer uiten, ik kon me helemaal niet meer uiten. Verdoofd en verlamd liet ik het over me heen gaan.
Vastgebonden op bed en anaal verkracht.

Pas na twee jaar durfde ik heel voorzichtig onder ogen te zien dat er daar iets drastisch misgegaan was waar ik geen invloed op uit had kunnen oefenen. Een enorme hekel aan mezelf, ik gaf mezelf er de schuld van (en die strijd is er nog wel eens). Steeds meer beelden en herinneringen kwamen terug. Na drie jaar kan ik er eindelijk wat meer over praten. Op afstand dat wel, los van mijn emoties. Want emotioneel, kan ik er nog niet mee uit de voeten. De impact die beide ervaringen en het totale geheel gehad hebben begint pas de laatste tijd tot me door te dringen.

Karen