De kleine Dom.

Hij weet precies wat hij wil. Zijn vastberaden mond en blikkerende ogen tonen zijn standvastigheid als hij me in zinnen van hooguit drie woorden elk vertelt wat hij van me wil. En het is duidelijk, hij wil het niet straks, niet zometeen, hij wil het nu.

Naast me op de bank glijdt zijn hand door mijn haar als hij glimlacht en zacht zegt: "Lief....". Constant wisselt hij extreem dwingend gedrag af met zachtheid. Jaagt me steeds opnieuw regelrecht naar mijn grenzen met zijn niet aflatende veeleisendheid, om me dan weer dat moment van rust te gunnen dat ik nodig heb om verder te kunnen.

In het wereldje zullen velen hem ongetwijfeld classificeren als een foute Dom. Hij negeert mijn kreten om genade, negeert zelfs meestal mijn stopwoorden. Regelmatig slaat en schopt hij me als we het echt oneens zijn, schreeuwt, tiert, stampvoet. Hier is niets consensueels aan, en regelmatig vraag ik me af of het wel sane is waar we mee bezig zijn.
Hij kwelt me mateloos, maar ik zit aan hem vast. Zijn slavin, gedoemd bij hem te blijven, hem te verzorgen, hem datgene te geven wat hij nodig heeft en waar hij luidkeels om vraagt.

Waarom dan? Omdat ik van hem hou. Als ik de lakens zorgzaam over hem heen trek terwijl hij zich knorrend en slapend oprolt in zijn bed, voel ik het tot in het diepst van mijn ziel. Als hij, nog steeds half slapend, een arm om me heen slaat en tegen me aan kruipt, weet ik het. Als hij even niet dwars en lastig is maar lief op de bank zit te lezen, weet ik het. Ik heb geen keus. Ik hoor bij hem, zoals hij bij mij. Ik ben zijn moeder. En hij is mijn zoon van twee-en-een-half.

kitten{R}