Afspraakje...

Je bent er de hele dag al niet bij met je gedachten. Het werk wil ook niet vlotten en eigelijk hoop je dat het gauw tijd is. Vanmorgen, al heel vroeg, belde je Meesteres op. Ze verwacht je vanavond op een bepaald adres. Uiteraard gewassen en geschoren... Je hebt geen idee van wat je verwachten moet en er spoken allemaal beelden door je hoofd.

Eindelijk is het tijd. Je weet niet hoe gauw je naar huis moet; eten douchen scheren... Wat moet je aan? Heeft ze niets over gezegd... Je besluit een spijkerbroek en T-shirt aan te doen. Eenmaal daar zal het toch weinig uitmaken wat je aan had. Nerveus als je bent, ga je veel te vroeg weg en moet je dus een half uur wachten tot het tijd is. Té vroeg komen wil je ook niet...

Onderweg vraag je je af: "Heb ik wel goed geschoren? Ben ik geen plekjes vergeten?" Je bent bang van wel, dat maakt je nog nerveuzer dan je al bent.

Tijd... Met de bibber in je knieën loop je de 2 treetjes naar de deur op en je belt aan, een zware 'ding-dong' klinkt door de hal van de enorme huis... De deur wordt opengedaan... door een slavin die slechts een halsband, polsboeien en een korset draagt. Ze zegt: "Lom binnen."

Je stapt binnen en wordt naar de salon verwezen. Daar gekomen moet je je uitkleden en de gereed liggende pols- en enkelboeien omdoen, evenals de halsband. Het is je opgevallen dat het jouw eigen halsband is... De deur achter je gaat open en onmiddelijk spieden je ogen de duisternis af achter de deur. Maar eigelijk valt er niets te ontwaren. Het is stikke donker in het andere vertrek. Bijna aarzelend stap je binnen, de deur sluit zich achter je en je draait je om, jezelf afvragend wie dat deed. Niets dan duisternis nu, een moment lang. Dan gaat er in het midden van de kamer een spot aan. Een onbekende mannenstem zegt je midden in het licht te gaan staan. Verschrikt kijk je even raar op: "Een man?" Doch je doet wat er gevraagd wordt, volledig vertrouwend op je Meesteres. Je hoort duidelijk voetstappen nu, maar je kan met geen mogelijkheid zeggen waar vandaan. Daarvoor galmt het te veel in het vertrek. Onrustig sta je daar, je wil eigelijk alle kanten tegelijk opkijken maar blijft doodstil staan, afwachtend...

Je voelt ineens handen die even zacht over je rug wrijven, dan krijg je een blinddoek voor en kan je niets meer zien, al zou je willen. Die handen... van wie waren die? Niet van je Meesteres, die had je wel herkend... Je vraagt je onmiddelijk af, of het die man was. Je voelt jezelf nog onzekerder - zeker als die mannenstem weer tegen je gaat praten - en zegt: "Zo... jij bent dus dat slaafje dat niet weet hoe hij zich moet gedragen? Dat zullen we je wel afleren..."

"Wij .." denk je bij jezelf, "dat is goed teken." Een hand op je schouder dwingt je om op je knieën te gaan zitten. Ruw worden je armen ineens achter je rug getrokken. Eén hand gaat door je kruis. "Ja, die hand herken ik!" Het is je Meesteres, die controleert of je je wel braaf geschoren hebt.

Je hoort haar zeggen: "Dat heeft hij dan toch in ieder geval gedaan.. valt niet tegen." Min of meer bemoedigend geeft ze een zacht kneepje in je ballen. De boeien zijn inmiddels vastgemaakt achter je rug door meneer. Dan merk je, hoe er een leiband wordt bevestigd aan de halsband. Een zachte ruk verteld je dat je volgen moet. Je wilt opstaan, maar wordt gelijk weer op je knieëen gedwongen. "Kruipen slaaf!" wordt er gezegd. Hard gaat het niet zo op alleen je knieen en af en toe trekt de leiband ook gemeen aan de halsband. Niet hard genoeg in ieder geval, ze trekken nog wat harder aan de leiband. "Kijk je uit dat je niet voorover donderd...?" Rechtop blijven wordt inderdaad moeilijk, maar er wordt niet meer aan de leiband getrokken, dus stop ik met kruipen... luisterend... niets horend... afwachtend... nadenkend... denken.. "Wat doet die man hier?" Afvragend wie het nu was, trekkend aan de leiband. Want voor je iets herkenbaars kon horen, waren er maar een paar voetstappen. Okay, je wordt ruw overeind gezet en een spreidstang tussen de enkelboeien maakt dat je je voeten niet bij elkaar kan zetten... Weer die onbekende hand, die je zachtjes streelt... Je kreunt, want het is best een lekker gevoel. Foute boel natuurlijk... Je hoort je Meesteres zeggen: "Zo dus jij geniet daarvan? Dát zullen we je wel eens afleren."

Je polsboeien worden achter je rug losgemaakt en boven je hoofd weer vast gezet. Je staat strak gespannen... "Wat gaat er gebeuren?" Je voelt een hand om je ballen, niet die van je Meesteres, maar ook niet die van die man.. Je bent even uit het veld geslagen, maar geniet ervan. Je kan er niets tegen doen; je pik groeit en weer komen geluiden je mond uit dan - uit het niets - een brandende slag op je rug. En nog voor je 'auw' heb kunnen zeggen, volgt de volgende slag. Je schreeuwt. Ze volgen elkaar snel op... Te snel? Wel voor één zweep, denk je. De hand blijft zachtjes en teder masseren. Nu begin je je toch af te vragen... Twee zwepen en één hand rond mijn ballen? Dat betekend... drie mensen hier!

De mannenstem ineens voor je, die je Meesteres verwittigd dat 'die pik niet kleiner wordt'.

Nu ben je helemaal confuus. Was het dan die man die je ballen en pik streelde? Je dacht toch écht dat het niet de man was die je ballen vast had. Maar de stem heeft wel het nodige effect op die pik van je... Hij wordt kleiner als sneeuw voor de zon en je hoort hem zeggen: "Laat maar, ik sprak te vroeg." Dan hoor je lachen, van alle kanten tegelijk, zo lijkt het wel. Je hebt écht geen idee meer wie waar staat en hoeveel er nu eigelijk zijn. De slagen zijn gestopt, de hand is weg. Je moet maar weer afwachten wat er gaat gebeuren. Je hebt geen idee meer van wat er eigelijk door je heen gaat, wat je voelt. Je voelt hoe iemand - je hebt écht geen idee meer wie - je handen losmaakt. Het volgende moment wordt je voorover geduwd. "Een bok...? Ik lig op een bok," schiet er ergens in de verte door je hoofd. Van nog verder weg lijkt dan een stem te komen. De man denk je... niet eens zeker meer.

"Dus jij vond die hand van mij wel lekker, he? Eens zien wat je van een pik vindt..." Eén moment lang wordt alles helder... Tot je hém tegen je kont voelt. Je wil roepen om je Meesteres, maar zij is je al voor, haar handen om je hoofd, haar stem bij je oor. "Het is goed," fluisterd ze, "ik ben bij je."

Je voelt die pik tegen je gat stoten. Je bent bang, het zal de eerste keer zijn dat iemand je in je kont neukt. Je probeert weg te komen, maar dat lukt niet. Je staat té goed vast op die bok. Die pik dringt binnen, het doet zeer... Je kreunt: "Auw..." Maar toch, het is wel lekker. Langzaam gaat hij heen en weer. Ondanks dat het zeer doet, is het toch lekker. Je pik groeit weer...

"Stop maar slavin," hoor je zeggen en je Meesteres fluistert in je oor: "Was dat nu zo erg, teefje?"

"Nee Meesteres," antwoord je werktuiglijk. Je denkt terug aan het bevel dat maakte dat die grote pik uit je kont ging. "Slavin? Maar... dan...," Opgelucht denk je.. "Het was geen man!"

Je wordt losgemaakt, je voelt de armen van je Meesteres om je heen. Warm, zacht, teder en alle spaningen komen even los. Alle onzekerheden huil je zachtjes weg, veilig in haar armen. Je blinddoek wordt afgedaan. Nu kan je zien wie er allemaal zijn en nu moet je lachen. Opluchting! Behalve je Meesteres blijken het ook een bevriende Meester en zijn slavin te zijn. Dat je háár niet herkend hebt, toen ze de deur opendeed... Dat je zijn stem niet herkende... Zij heeft de voorbinddildo, waarmee ze jouw kont heeft ontmaagd, nog om. Naast de slavin ligt een pruik op de grond... Nu weet je waarom je haar niet hebt herkend...

Je Meesteres doet je je enkel- en je poslboeien af en zegt dat je jezelf mag gaan aankleden. Hetzelfde geldt voor de slavin. Je kijkt naar je Meesteres en vraagt: "En mijn halsband dan?"

"Die houdt je om," zegt ze, "als teken dat je van mij bent."

Met een grote gelukkige glimlach ga ik mij aankleden.