Cyan - Zo maar (?) een verhaal

Het was een paar jaar terug. Ik meen me te herinneren dat het in Ierland speelde, of was het Schotland? Nee, toch Ierland. In een klein, schilderachtig dorpje, ingeklemd tussen met gele bremstruiken begroeide, zachtglooiende heuvels, woonde Cyan. Geboren en getogen was de nu 53-jarige vrouw in Dublin, maar op zeker moment - hoe lang ook al weer geleden? - was ze met de eenvoudige schapenboer Sjamus getrouwd. Het nederige bestaan en de dagelijkse routines van de kleine schapenfokkerij bevielen haar wel, zeker in het begin. Cyan koesterde ook de vrijheid, die ze vond in de eenzaamheid. Als Sjamus op pad was met de schapen en de twee bordercollies, dan was zij altijd gedompeld in een heerlijk gevoel van verlangen en een geheel eigen, voor anderen diep verborgen en intieme fantasie.

De jaren vorderden voor Cyan zonder veel veranderingen, alhoewel? Cyan wist dat er wel iets veranderde in haar. Het geheime verlangen was ontbrand, laaide op na jaren van onbemerkt smeulen. Sjamus merkte het ook: Cyan was soms prikkelbaar, andere keren ongewoon dwars en dan weer dagen heel stil. Volgens Sjamus miste Cyan de dynamiek van de stad, het bruisende en actieve leven om haar heen. Hij stelde haar daarom een tijdje terug oor dat zij een eigen activiteit zou zoeken en zich meer onder de mensen in het dorp zou mengen. En zo vertelde Cyan op een dag, dat ze lid was geworden van de kleine amateur-toneelvereniging, een onderdeeltje onder de vleugels van de plaatselijke - uiteraard katholieke - kerk. Voor de dorpelingen was het vanzelfsprekend dat meneer pastoor het voorzitterschap, de regie en het gastheerschap voor zijn rekening nam voor hun wat gezapige drama-activiteiten.

Terwijl Sjamus op zekere dag zijn twee herdershondjes via fluitsignalen opdracht gaf de schapen weg te houden bij de weg, hoorde hij achter zich het geluid van een auto. Omkijkend herkende hij de oude Jaguar Mark II van de pastoor. Nonchalant, zwaaide Sjamus, in de veronderstelling dat de pastoor door zou rijden. Maar deze stopte en stapte uit. Met een ernstig gezicht kwam hij op Sjamus toe en ook uit het simpele "Sjamus' als groet gaf de geestelijke blijk van een serieuze aangelegenheid, die besproken moest worden.

"Meneer pastoor, wat brengt u hier?" vroeg Sjamus.

"Je vrouw... Sjamus, ik..." aarzelde pastoor. "De toneelclub. Er is een ehh, situatie."

"Mijn vrouw, de toneelclub en eeehhh een situatie? Wat is er dan? Is er iets gebeurd, een ongeluk misschien?" Sjamus was nu oprecht ongerust.

"Nee, geen ongeluk, Sjamus. Wat ik zeg, een situatie. Je weet dat we iets voorbereiden voor Pasen? Een passiespel. Ik had al een boekje gevonden, om te gerbuiken voor het toneelstuk. We bespraken de inhoud en zover ging alles goed. Maar toen het op de rollen aankwam, stelde jouw vrouw voor om dit jaar de rol van Jezus te spelen."

"Mijn vrouw. Jezus? O...?" reageerde Sjamus verrast.

"ja precies. Een vrouwelijke Jezus. Dat is op zich al vreemd genoeg. Maar het werd nog uiterst bizar ook..." En als het nog mogelijk was geweest, had pastoor daar nog ernstiger bij gekeken. "Weet je, ze stelde voor om tijdens de lijdensweg compleet naakt te zijn. Ze wil wel een doornenkroon op. En ze, ze... Ze vroeg haast smekend, of we haar willen geselen. Echt slaan, begrijp je? Tot bloedens toe, Sjamus..." Hoofdschuddend zag de pastoor in gedachten opnieuw de verontruste en afkeurende blikken van de andere leden van het tot dan zo oppervlakkige amateurgezelschap. "Sjamus, is het wel goed met Cyan...?"

"Cyan... Jezus! Ik... Wat moet ik zeggen? Dit verrast mij compleet. Geen idee wat haar bezielt. Maar ik laat het er niet bij zitten. Ik..." Resoluut draaide Sjamus zich om, liet de pastoor verbouwereerd achter en koerste richting huis. De schapen liet hij gedachtenloos over aan de twee ervaren honden. Meneer pastoor kon de gedachte niet onderdrukken, dat het maar goed was, dat de duistere Middeleeuwen voorbij waren. Een heksenverbranding, dat zou teveel opschudding betekenen voor het anders zo lieflijk voortkabbelende dorpje.

Met ferme stappen liep Sjamus huiswaart, in hem een ongekende woede, gevoed door angst en ongeloof. Tot overmaat van ramp was er een oppermachtige, die besloot de hemlpoorten te openen in loodrecht neerkletterende regenslierten. Maar Sjamus had geen aandacht voor de regen, zijn hoofd was vol van beelden, beelden van zijn totaal losgeslagen echtgenote.

Thuis aangekomen trof Sjamus zijn vrouw aan in de slaapkamer. De scene voor zijn ogen stond even ver van zijn leven, als dat er een groen mannetje met antennes op zijn hoofd had gestaan. Cyan zat geknield naast het bed. Haar bovenlichaam bloot, op elke tepelhof twee wasknijpers. Een hand bewoog ritmisch onder haar rok en haar wangen verrieden met een rode blos haar kennelijke staat van opwinding. Even stond Sjamus perplex, sprakeloos en als bevroren bij dit tafereel. Maar misschien kwam het wel door het schaamteloze, onverschrokken gedrag van Cyan, dat de woede Sjamus nog sterker in zijn greep kreeg, woede die aanspoorde tot harde actie, ferme maatregelen.

Met een hand greep hij Cyan bij de haren, trok haar genadeloos overeind. Zijn vlammende ogen vingen haar geile blik. "Hoer!" siste hij haar toe. "Hoer zal ik je voortaan noemen en als een slet zal ik je vanaf nu behandelen." De geile blik verdween echter niet en even meende Sjamus zelfs een arrogante glimlach te lezen rond haar lippen. Oerinstincten namen bezit van Sjamus. De gezonde rede was verloren, daden kwamen voort uit onderbewustzijn. "Mee, hoer!"

Sjamus sleepte Cyan mee naar buiten, Door de stromende regen over het zandpad sleurde hij aan haar blonde manen. Eenmaal viel Cyan voorover, met haar borsten en gezicht in het slijk. Drie van de vier wasknijpers schoten plotsklaps los, gaven Cyan een zinderende pijnscheut op die zo gevoelige plekjes. De vrouw huiverde. Maar het was niet de regen en ook niet de felle pijn, die de rillingen veroorzaakten. Dat was nog steeds de opwinding, toenemende opwinding zelfs.

Aangekomen bij de stal, griste Sjamus een stuk ruw touw van een haak aan de muur. Achter een traliewerk keken twee runderen, overigens zonder veel interesse voor het feitelijke tafereel, slechts heel eventjes verveeld op. Hij bond de polsen van Cyan vast aan datzelfde traliewerk, trok daarna zonder pardon haar rok aan flarden. Naar nu bleek, droeg Cyan geen onderbroekje, wat de emoties bij Sjamus alleen maar verder voedde. Cyan liet hij alleen achter en hij koerste lijnrecht naar het kleine huisje achter op het terrein. En als hij dacht dat Cyan achterbleef in angst en schrik, dan had hij het mis. Cyan voelde andere, even diepe een aangrijpende emoties; vervulling van verlangen vooral. Dit was wat ze verlangde, waar ze naar hunkerde, al zo lang, zo intens.

Sjamus keerde terug, maar niet alleen. Bij hem stond de knecht, die een deel van het seizoen meehielp op hun kleine fokkerij. Vooral als de schapen geschoren moesten worden, dan was Collin actief. Voor de rest van het jaar leidde die zijn eigen, wat teruggetrokken leventje. Cyan en Sjamus hadden beiden wel eens opmerkingen geplaatst over Collin, die zich altijd zo onverhult kon vergapen aan Cyan. Nou, Collin mocht vandaag de schade inhalen. "Hier Collin. Een hoer. Ga je gang, ik trakteer." Sjamus verkocht Cyan daarop een gemene klap op haar kont. "Ja, steek dat kontje maar lekker naar achter en maak je kut toegankelijk voor Collin. Van achteren geneukt worden, dat is toch wat een hoer wil? En Cyan stak gehoorzaam haar kontje naar achteren, spreidde haar benen en wachtte ongeduldig op wat er komen ging. Ze hoorde de rits van een gulp, voelde een warm lid onderlangs haar billen zoeken naar haar al doornatte spleetje. Met zoveel natuurlijk glijmiddel araat, was het voor Collin niet moelijk om doel te treffen en zijn lans in haar te boren. Maar door jaren opgekropt verlangen en seksuele frustratie verschoot Collin al na drie stoten zijn zaad en verschrompelde zijn erectie schielijk. Ook verdween de moed, waarna hij zich schichtig en woordloos terugtrok. Ook Cyan zelf zat inmiddels dicht tegen haar orgasme aan. Niet door de ondermaatse prestatie van Collin, maar door de grove vernedering en de vervulling van haar sadomasochistische verlangens. Ruw trok Sjamus opnieuw aan Cyan's haren, zodat ze elkaar weer aankeken. Cyan keek in nederige aanbidding, maar Sjamus' gezicht was vetrokken van bitterheid en teleurstelling. "Doe je mond open, hoer."

En Cyan gehoorzaamde, opende haar mond zo ver als ze kon en wachtte het verdere verloop met verhit verlangen af. Sjamus spuwde in haar mond, sneerde daarna opnieuw iets van 'hoerenslet'. "Je wilt dit zedenloos vertoon afmaken, hoer?" vroeg hij smalend. En inderdaad, Sjamus zag hoe ze geil 'ja' knikte. Hij begreep haar verlangen op korte termijn, ze wilde klaarkomen. Dit had haar zo opgewonden, dat ze het wilde afsluiten met een orgasme. maar dat was - helaas voor Cyan - niet zijn opvatting van 'afmaken'. "Een hoer wil geen orgasme, een hoer doet het voor het geld." Sjamus trok zijn portemonnee en vond een briefje van vijf euro. Het bankbiljet propte hij minachtend in haar mond. "Vijf euro, meer is zo'n goedkope hoer als jij niet waard," beet Sjamus haar vol minachting toe. Terwijl deze laatste, ultieme vernedering Cyan alsnog het door haar zo gewenste orgasme bracht, verliet Sjamus de stal vol walging voor de vrouw die hij dacht te kennen, die hij eerder dacht lief te hebben...