Zestien glazen water, een creatief recept

[zie voetnoot]

[ Opgedragen aan Mrs. A. ]

De nieuwslezer was net begonnen zijn actuele berichten voor te lezen, toen ik mijn auto de mij inmiddels zo welbekende straat indraaide. Jakkes, het was net 14:00 uur geweest. Te laat... Niet zo maar te laat, nee, te laat bij mijn Meesteres! Snel draaide ik de Ford achteruit in de enige open parkeerplaats, schakelde de autoradio uit en klikte het frontje los, griste mijn mobieltje en rugzak van de bijrijderstoel en sloot mijn voertuig af. Haastig liep ik richting Haar huis, ondertussen vol onzekerheid of ik de auto wel goed af afgesloten. Vast wel twee minuten te laat drukte een bevende vinger op de deurbel en kondigde zo mijn aankomst aan in Haar hal.

Het duurde even alvorens de voordeur open ging. Eerst hoorde ik nog het huilen van de stofzuiger wegsterven, gevolgd door het vallen van stofzuigerstang, -slang en -mondstuk. Achter de kier van de voordeur keken twee grijsgroene ogen onder ravenzwart haar mij aan. Alhoewel... aankijken? Eerder opnemen, schatten, keuren... Ze zei niets, keek alleen maar. Het moment leek een eeuwigheid te duren. Ik wist het, voelde de schuld branden, diep in mijn ziel. Zie je wel, ik ben te laat. Om mijn schuldgevoel nog even extra aan te wakkeren, bracht mijn Meesteres haar ogen naar de wijzerplaat van het horloge rond Haar bevallige pols. Woorden waren niet nodig, de terechtwijzing kwam aan, hard, nietsontziend en doeltreffend. Ze moet het gezien of gevoeld hebben, mijn besef van schuld en schaamte. De blik was erger dan een straf met de zweep. Mijn schaamte was meer dan voldoende aan strafmaat, wist ik en wist Zij ook. Daarom verbrak Zij de stilte: "Ha jochie, was je daar eindelijk? Ik maakte me al ongerust."

Wat kun je dan anders als slaafje, anders als stamelen: "Ja sorry Meesteres. Ik weet het, ik ben te laat. Maar het verkeer..." Verdere woorden werden gesmoord in een innige omhelzing en kus. Ach ja, daar zijn woorden ook overbodig.

Mijn Meesteres ging me voor naar de kamer. Op de salontafel trof ik een vreemde aanblik aan. Nou ja, vreemd... Ongewoon en toch een heel duidelijke voorbode van wat er zou gebeuren, dacht ik. Op de tafel van geheimzinnig donker hout stonden zestien glazen. Allemaal andere glazen en heel verschillende formaten. Wat de glazen zo in een eerste oogopslag gemeen hadden? Ze waren allemaal tot aan de rand gevuld. Het leek me, mijn Meesteres kennende, geen jenever, gin of wodka. Het moest wel gewoon helder water zijn. Zestien glazen vol water? Nog even dacht ik aan een speciaal dieet, maar die gedachte was even snel verdwenen als dat ie opkwam.

"Ga zitten, tommeke", zei mijn Meesteres vriendelijk en als vanzelfsprekend nam ik plaats op de bank die al haast even vertrouwd was als de bank in mijn eigen huis. Gelijk nam een wit-rode kat eventjes plaats naast mij. Een andere kat, zwart met een klein beetje wit, keek mij schuw aan vanaf de vensterbank. "Ha Eppo, ha Droppie", zei ik tegen de vriendelijke beestjes. Ondanks dat gewone huiselijke tafereel ging mijn blik weer in de richting van de volle glazen. Mijn meesteres volgde die blik en toen ik haar vragend aankeek gleed haar aandacht van mijn gezicht weer naar de glazen. Daarbij kleurden haar ogen groener en... zag ik het goed... toch een tikkeltje gemener? Uh oh, die glazen stonden daar met één doel en ik voelde al aankomen wie het ‘slachtoffer’ zou worden. De ogen van mijn Meesteres zochten de mijne op, hielden mij gevangen, sprakeloos en vol bewondering. Ze knikte alleen maar, als bevestiging van mijn angstige vermoedens.

"Ik ga mij een heel lekker kopje koffie inschenken", zei ze vervolgens. Ik miste de plagende toon niet. "Wil jij misschien ook een mok vol van mijn zalige koffie? Sinds ik dat nieuwe koffiezetapparaat heb, zet ik zulke heerlijke koffie. Kun je toch eigenlijk niet weigeren, hé tommeke?"

"Euhhhh, vandaag maar niet, Meesteres. Ergens heb ik een vaag idee dat koffie vandaag verkeerd zou vallen... Anders graag, alleen vandaag dus niet." En wat had ik trek in koffie. Wat wil je, ambtenaar... leeft op koffie. Maar al die gevulde glazen, die hadden vast wat te betekenen. Mijn Meesteres had een plan!

Opgelucht zag ik dat ze met slechts één kop koffie terug kwam van de keuken. Met haar bakkie troost nam ze plaats, naast mij, op de bank. Ze gaf een vriendelijke, lieve knipoog. Daarna keek ze even naar de glazen. Ze knikte met haar hoofd richting het glaswerk en zei alleen: "Allemaal voor jou, slaafje."

"U dacht zeker dat ik wel dorst zou hebben? Het is ook best wel warm vandaag, zeker met het zonnetje op het dak van mijn auto. Toch lijkt me dit wel wat veel, Meesteres. Eeeehhh, waaraan heb ik deze… eer te danken?"

Als er al een verklaring was, dan kreeg ik die nog niet van mijn Meesteres. Ze is een kunstenares waar het gaat om slaafjes op de proef te stellen. Dat was zeker niet nieuw voor mij. Brrr, spannend!

"Kom eens wat dichter bij, manneke. Even dicht bij me, in mijn armen." Meesteres sloeg een arm om mijn schouder, haar andere arm en hand hield ze vrij. Okay, daarvan kon ik raden waarom en wat ze zou doen. En ja hoor, haar hand gleed strelend over het katoen van mijn zwarte T-shirt. Ik voelde de streling teder en toch ook weer krachtig in de huid van mijn borst, mijn tepels. Lang zou die liefdevolle zachtheid echter niet duren. Zodra Haar vingers mijn tepels vonden en grip kregen, voelde ik Haar knijpen, trekken en weer knijpen. Soms gebruikte ze haar scherpe en lange nagels. Gecultiveerd, die nagels, speciaal voor dit soort werk, dacht ik. Hoe dan ook, op zo'n moment gaat bij mij echt de knop om. De pijn in mijn tepels is heerlijk, ondanks dat het pijn doet. Neem daarbij die strenge en toch ook weer liefdevolle blik van mijn Meesteres, en ik ben verkocht. Compleet overgeleverd aan Haar. Ik ben dan Haar speeltje, Haar bezit. Van mij mag zo'n moment verdwalen in eeuwigheid. Als het maar nooit stopt. Maar ach, helaas, stoppen doet het toch op een gegeven moment. Ik herinner me maar vaag mijn pijn, Haar handen, mijn tepels, Haar ogen, mijn overgave en Haar liefde. Alles is even een waas.

Haar woorden halen me terug in de werkelijkheid of was dat andere ook werkelijkheid? Kijk, zo vreemd kan SM zijn, dat soort sfeer kan het oproepen. Haar woorden? "Die glazen..." En dan een afwachting waaruit hoon sprak. Wat voel je je dan klein als slaaf.

Hees en haast stotterend vroeg ik: "Ja Meesteres? Wat is er met die glazen?" Gespeelde onschuld, terwijl ik verdomde goed besefte wat ze van me verlangt… Helemaal zonder slag of stoot geef ik mij blijkbaar nog niet meteen gewonnen.

Een volle lach brak door op Haar gezicht. "Hihi, allemaal voor jou, slaafje. Allemaal! Hahaha. Dus drink ze maar lekker op." Ze tilde haar rechter arm van mijn schouders, als teken dat ik mocht beginnen met het eerste glas.

Ik nam een glas en nam voorzichtig een slok. Hm, gewoon kraanwater en nog lekker fris. Maar zestien glazen, bonsde het door mijn hoofd... Pffff. Snel liet ik de volgende slokken volgen, tot het eerste glas helemaal leeg was. Daarna trok mijn Meesteres mij weer naar achteren, naar haar toe. En ik wist, haar plan zou nu duidelijk worden.

"Luister eens, tommeke. Daar staan zestien glazen met water. Dat heb je al begrepen. Het eerste glas is leeg en die andere vijftien gaan volgen. Hihi, ik kan me best voorstellen dat je op een gegeven moment moet plassen. Maar eeehhh, dat is vandaag even niet zo simpel. Weet je, ik heb twee dingen... twee – zeg maar 'prijzen' - in mijn hoofd. Jij moet eerst een prijs betalen om straks te mogen plassen. Mijn prijzen, die ik in gedachte heb, die mag jij raden. Pas als je ze geraden hebt, dan pas mag je plassen. Simpel toch? Dat begrijp jij zelfs...?"

Ik keek haar vol verbazing aan. Hoezo zestien glazen… prijzen… plassen? Ja, plassen zou ik zeker moeten, hoog nodig, helder zat, na al dat vreselijke vocht. Maar hoe zat dat met dat gedoe over prijzen die ik moest raden? Prijzen die ik moest betalen?

Fel schoot de pijn weer door mijn tepels, beetgepakt door twee nagels. "Ik vroeg je of je het begrijpt! Krijg ik nog antwoord of laat jij me wachten?"

"Eh ja Meesteres, eeehhh nee Meesteres. Ik bedoel, ik laat U niet wachten, maar ik begrijp het nog niet helemaal. Twee prijzen?"

"Is dat zo moeilijk te snappen, dommerikje? Moet ik je soms stommeke noemen in plaats van tommeke, nee toch zeker? Kijk, jij drinkt alles eerst netjes helemaal op. Dat is simpel. Vervolgens moet jij plassen, dat staat als een paal boven water, hihi. Alleen, je mag niet. Eerst moet je twee pijnlijke dingetjes raden die ik voor je in petto heb. Is dat nou echt zo moeilijk te bevatten voor mijn slaafie?"

"U bedoelt, Meesteres, dat ik iets moet raden? Bijvoorbeeld dat U twintig keer in mijn tepels knijpt en mij tien slagen geeft met de plak? Bedoelt U dat?"

"Nou ja, zo iets, slaafje. Maar, haha, twintig keer in de tepels knijpen en tien slagen met de plak, dat is natuurlijk een lachertje. Het is wel wat eehhhh, indrukwekkender... is dat het goede woord? Ik denk het wel..." Met die woorden woelde mijn Meesteres even door mijn haar, alsof dit gesprek op Haar bank het normaalste van de wereld was. "Neem toch nog een glas, lieverd", nodigde Zij mij uit.

Natuurlijk nam ik ook het tweede, iets grotere glas en dronk het helemaal leeg. Verdraaid, ik moest nu al plassen. Had ik vanmorgen thuis maar niet die twee grote bekers koffie genomen, verwijt ik mezelf, en die glazen water waarmee ik mijn astmamedicijnen had ingenomen had ik ook wel wat minder vol kunnen gieten. Je bent slaaf of je bent het niet, dus een blik van Haar is voldoende om zonder morren ook het derde glas aan mijn mond te zetten.

"Voel jij je blaas nu al, tommeke?" bijt Zij me toe. Haar mond is even boos vertrokken, even is ze mijn strenge Meesteres. Al snel is er ook weer de glimlach van liefde en de gulle lach van plezier. Want plezier heeft ze in dit spel, in mijn lijden, met lange IJ. Het straalt van haar af en zo is ze wondermooi om te zien. Daar geniet ik nu echt van, van haar pretoogjes, haar dominantie en het plezier wat het Haar schenkt. "Je schijnt het wel lekker te vinden, lieverd, neem dan nog maar meteen een glas. Hier, ik geef het je wel aan." Ze pakt meteen een grote ouderwetse bierpul, het grootse glas dat er tussen staat.

Even raken onze handen elkaar als ik het glas uit haar handen overneem. Even die aanraking, die vonk... Ze kan alles met me doen, me elk bevel geven. Ik smelt als boter, neem het glas en drink verder als was de inhoud nectar van de goden, als was het Haar water... maar het is niet Haar water, Haar plas. Het is wel mijn eigen blaas die protesteert, kreunt onder de onverbiddelijke druk.

"En tommeke, al een idee wat je wilt ondergaan als straf... als prijs om te mogen plassen? Kom op, denk eens hardop voor je Meesteres."

"Poeh, moeilijk hoor. Wat heeft U voor mij in gedachte...? Eens denken. Jeetje, geen idee eigenlijk. Eehh, vijftig slagen met een strokenzweep misschien? Of vijfentwintig met de plak? Twee A's gekrast op mijn borst?"

"Pfaw", schampert deze Meesteres, alsof dat alles helemaal niks voorstelt. Zelfs weet ze Haar acteerprestatie tot topniveau te brengen en geeft ze op niet mis te verstane wijze uitdrukking aan haar teleurstelling, teleurstelling in Haar slaafje.

"Na zestien glazen water misschien nog een glas met Uw... plas... drinken, Meesteres?" vraag ik angstig en toch ook weer net iets te hoopvol."

"Nee joh, dat is wel een leuk idee, maar zolang ik zelf medicijnen gebruik kan dat niet. Nog een maandje of twee wachten. Dan misschien, als we daar allebei aan toe zijn. Nee, je bent niet eens warm met raden. Ga maar lekker door... en neem nog een lekker glaasje water. Er is volop, hihi!"

Weer neem ik een glas, een middenmaatje dit maal en weer vul ik mijn mond, mijn slokdarm en maag. Het gevoel van ongemak in mijn blaas is langzaam maar zeker een schreeuwende druk geworden. Het zal niet lang meer duren of het zal een ondraaglijke pijn worden. Wat verwacht mijn meesteres van mij als offer? "Wilt U misschien heet kaarsvet laten vallen op mijn blote eikel, Meesteres? Is dat het?" voeg ik er hoopvol aan toe, als ik haar glimoogjes tot nieuw leven zie komen.

"Nee slaafje. Ook wel leuk, maar niet dit keer. Kom op, neem nog een glas. Ze staan er voor je, alles is er helemaal voor jou. Ik heb zo mijn best gedaan alles voor je klaar te zetten. Je bent dan toch niet zo ondankbaar om het te laten staan, he? Zou toch zzzzzonde zijn om het weg te moeten gooien."

Ik wist dat ik met iets 'vreselijks' op de proppen moest komen. Maar had Zij echt wat in gedachten, iets dat ik moest raden... of zat Ze me te manipuleren en was ze gewoon zo slim om mezelf mijn eigen kwellingen te laten verzinnen? Ik besloot om even de stoute schoenen aan te trekken en het gewoon te vragen? "Eh... Meesteres? Heeft U echt wel wat in gedachten? Valt er wel iets te raden voor mij...?"

"Wat denk je wel, ondankbare slaaf? Dat ik, IK (!) niet weet wat ik wil? Dat ik je hier voor de gek zit te houden? Nou, denk je dat?"

De toon was streng, net als Haar ogen. Maar ik kende Haar langer als vandaag. Mij was de lichte frons van haar wenkbrauwen en de lach in haar irissen (yep, ondanks contactlenzen kijk ik zo diep in de poppetjes van Haar ogen) niet ontgaan. Mijn vermoeden was sterker geworden. Slim hoor, die Meesteres. Maar zeker weten deed ik het nog niet. En bovendien, of ik de prijzen nu moest raden of verzinnen, ik moest met iets komen dat haar voldoende aansprak om te mogen plassen. Het hier op de bank in mijn broek doen gaf beslist geen pas en zo langzamerhand begon het protest in mijn onderbuik echt vervelend te worden. En om het nog wat aan te scherpen vroeg ze gelijk of ik al genoeg had... of dat ik misschien nog een glaasje 'bliefde'.

Onderdanig als ik ben nam ik weer een glas water. De inhoud was nu ietsje lauwer, stelde ik nuchter vast, toen het kleurloze maar o zo volmakende goedje over mijn tong een weg naar beneden zocht. Op weg naar beneden, waar plaatsgebrek toch al zo duidelijk merkbaar, voelbaar, was.

"Vier naalden, Meesteres?" vroeg ik schor. Hoe kon ik nu schor zijn? Na al dat water? Stress, zenuwen? Tja, dat effect heeft mijn Meesteres wel. Ik wil gehoorzamen, dienen en doe mijn best. Maar wat wil ze van mij, wat verwacht ze?

"Wat is daarmee? Vier naalden, zeg je, wat bedoel je?" Haar belangstelling was gewekt. Ik had een aanwijzing, een spoor, een sprankje hoop!

"Twee naalden door elke tepel, Meesteres. Kruislings, de een strak over de ander, Meesteres", mompelde ik nerveus bij het idee.

"Goedzo slaafje. Dat is één! Nou, dan heb je wel een glaasje verdient! Neem er nog een, joh. Echt, ze staan er voor... Ik ga me nog een bakje koffie halen. Weet je heeeeeel zeker dat je ook niet een beker koffie wilt? Met alle plezier schenk ik er een in voor je. Zonder extra kosten of moeite, hihi..."

"Neu, toch maar niet.... Meesteres. Lief van U hoor, maar..." verder maakte ik de zin maar niet af, slikte de woorden in en gaf slechts een karikatuur van een zure glimlach. Ze moest donders goed weten hoe vol ik zat. Boordevol, overvol met water, met keiharde druk. Ik kreeg al het idee dat mijn buik, anders ook al niet meer zo slank, nu onvoorstelbaar begon op te zwellen. Of was dat maar inbeelding?

"Okay, laat je door mij niet ophouden en drink lekker door. Het smaakt je wel, hé, mijn kraanwater...? Effe koffie pakken." En met die woorden stond ze op en liep naar de keuken. Mij liet ze achter met het restant van het water en de wanhopige pogingen om te bedenken wat er nog meer als prijs moest volgen... En dan te bedenken dat Zij volgens mij geen idee had wat die volgende prijs moest worden. Ik zat hier echt mijn eigen pijnlijke kwellingen, mijn eigen pijnlijke folteringen te bedenken! Gek eigenlijk, SM... Het doet pijn en toch... Zoals mijn Meesteres altijd vraagt: "Pijn is toch fijn?" En eigenlijk wil je altijd uitroepen: "Ja hoor, pijn is fijn, maar ook weer niet." Volgens mij kent elke slaaf dat tegenstrijdige gevoel. Misschien doen masochisten het echt voor de pijn, weet ik veel. Maar ik zelf ervaar de pijn als een middel tot iets anders. Intimiteit, intensiteit, sensualiteit. En daar doe ik het voor, dus niet voor de pijn ‘an sich’ maar voor het gevoel dat het oproept... Klinkt misschien raar, geen idee.

"En...?" was haar eerste vraag toen ze opnieuw de kamer inkwam met een verse kop koffie. "Nog wat bedacht, ventje? Je doet er wel lang over, hoor. En dan te bedenken dat je allang je blaas had kunnen legen. Tja, moet je maar slimmer zijn, he?" Grinnikend om haar eigen geraffineerde sm-spel nam ze weer plaats op de bank. De koffie stond dampend en wel tegenover haar op tafel, tussen de vervloekte volle en de gelukkig inmiddels lege glazen. Tien glazen had ik op. Of ik de zestien zou halen? De moed was beneden alle peil gezonken. Wat kon ik bedenken, wat zou mijn Meesteres zover kunnen brengen dat ze me zou toestaan om te plassen? In elk geval iets waarvan Zij weet dat ik er bang voor ben, dat zou haar overtuigen. Waar ben ik bang voor? Misschien... de... cane? Een huivering trok over mijn rug. En dat kwam echt niet door kou of tocht!

"Meesteres, tien slagen met de cane misschien? Is dat de straf die U voor mij in gedachte heeft? Moet ik naakt voor U knielen, mijn blote slavenkontje omhoog steken, mij aan U aanbieden om de slagen van de cane te mogen ontvangen, Meesteres?" Mijn stem klonk wanhopig, radeloos en vol afschuw bij het idee van de cane. Nog nooit had ik de cane gevoeld, wel had ik er veel over gelezen. En dat boezemde mij ontzettende angst in, angst die mijn Meesteres van mij moest kennen.

"Warm slaafje, heeeeeel warm. Maar tien slagen met de cane? Joh, daarvoor pak ik dat ding niet eens uit de kast. Lullig aantal hoor, maaaaar tien..." Er klonk sarcasme in haar stem. maar de ondertoon was ook trots. Ze voelde dat ik me over een grote angst heen zette, om Haar te behagen, om mijn onderdanigheid aan haar te tonen, het onomstootbaar te bewijzen.

"Zestien dan, Meesteres? Zestien slagen met de cane, op mijn billen. En ik zal het ondergaan, Meesteres. Zonder genade te vragen, zonder weg te trekken. Misschien gil ik van de pijn, misschien huil ik, maar alstublieft Meesteres, neem wat U toebehoort. Ik hou van U, Meesteres!" voeg ik er stil en vol ontzag aan toe.

"Hoe kom je zo ineens op zestien slagen, jochie? Geen vijftien, geen twintig, maar zestien?"

"Gelijk aan het aantal glazen met water, Meesteres..."

"Hihi, ja, toevallig klopt dat. Okay, dat is het dus. Vier naalden en zestien slagen met de cane. Goed geraden... Maar er staan nog wat volle glazen. Neem nog wat. Of heb je ineens geen dorst meer?"

Weer zwicht ik voor Haar macht, Haar invloed. Weer is er de liefde, de bewondering, de overgave... Gedwee neem ik het zoveelste glas en vermijd te tellen. Stel je voor, je weet hoeveel je er nog moet... Als het glas leeg is zegt ze: "Je hebt het allemaal geraden, slaafje van me. Goed gedaan."

"Mag ik dan nu plassen, Meesteres?" vraag ik hoopvol maar tegen beter weten in...

"Wat zeg je, slaafje?"

"Of ik mag... ALSTUBLIEFT Meesteres, mag ik gaan plassen...?"

"Aha... Euhhhhhhh, nee! Je mag nog niet plassen. Eerst de prijs, wat denk jij dan? Dat we na al die moeite van het raden en al dat geduld dat ik met jou moest hebben nu maar meteen gaan plassen? En jij de prijzen mislopen? Dacht het niet, ventje... Nee, ga maar vlug naar boven en kleed je uit. Wacht op mij in de grote sm-kamer."

Treuzelen deed ik maar niet. Noch smeekbedes, noch protesten zouden effect sorteren bij Haar. Deze slaaf had gewoon zijn lot te ondergaan. Een noodlot? Nee, waarschijnlijk niet... Boven aangekomen trok ik mijn kleren uit en bij het omlaag doen van mijn slip zag ik het spoor van nat geil. Mijn lul was stijf van opwinding. Al had ik nu willen plassen, ik zou het zo niet kunnen, zo groot was de opwinding. Rauwe opwinding ja: deels door angst, deels ook door lust en passie. Geknield wachtte ik voor de stoel van mijn Meesteres in de voortreffelijke sm-ruimte. Naakt, vol overgave en vol vrees voor wat er zou komen.

De traptreden naar boven kraakten. Daar kwam Zij, de Meesteres van mijn gevoelens, de Meesteres ook van mijn lijf, mijn lust en mijn pijn. En wat vraagt ze als eerste? Ja precies: "Zal ik maar meteen met de cane beginnen of lijkt het je prettiger en beter als ik je billetjes eerst wat opwarm? Het is namelijk helemaal niet goed zo ineens met de cane te beginnen. En geloof mij slaaf: ik ga me echt niet inhouden omdat het de eerste keer voor jou is of zo. Je weet het, mijn woord is wet, mijn woord is waarheid. En als je dat nog niet geleerd had, dan zul je dat na vandaag nooit... NOOIT vergeten!"

"Dank U wel Meesteres, dat U rekening wilt houden met mijn onervarenheid. Als u mijn billen eerst wilt opwarmen, heel graag..." En meer had mijn Meesteres niet nodig. Met een sierlijke beweging grist ze een strokenzweep uit het rek. Zie ik het goed, de zweep met stroken van dik rubber? O jee...

Even glijden de stroken, zo bedrieglijk zacht als zijde, liefkozend over mijn strakgespannen huid. Kort daarna raken de tipjes mij af en toe in hun draaiende beweging. Ik voel mijn billen ietsje warmer worden en koester mij in Haar aandacht. Heerlijk! Ja-ja, heerlijk... maar ook kort. Ze stopt... lacht, haalt uit... wacht... wacht nog een tel langer... en net als ik het niet meer verwacht daalt de zweep fel op mij neer. "Aaaiii". Er volgen meer slagen, soms langzaam, soms snel, altijd hard. Van warme billen is al snel geen sprake meer. Ze zijn gloeiend! In een pauze kijk ik naar beneden, zie een draad geil van mijn lul naar de grond vallen. Wat wind Zij mij op!

Er volgt nog een smalle plak die met snelle slagen mijn kont lijkt te vertellen over wat er nog meer zal komen, hierna... De cane... Ik glijd weg in een wazige wereld van genot, pijn toch ook nog wel steeds en dankbaarheid, liefde, verrukking, geilheid, overgave... Al deze gevoelens lijken als warme golven mij te overspoelen, mij te laten verdrinken. Ik geef mijn wil, mijn ‘moeten’ op. En ik ontdek de rust diep in mij.

Pas veel later, beneden op de bank, dringt het langzaam tot mij door. Ze heeft woord gehouden, vanzelfsprekend. Ik heb de zestien slagen met de cane ondergaan. Mijn billen laten daarover wat dat betreft geen enkel misverstand bestaan, nu ik hier zo zit. Wat zeg ik? Ik zou nog liever op mijn knietjes aan Haar voeten liggen! Zolang ik maar niet hoef te zitten. Ook de naalden heb ik gevoeld, twee in elke tepel. Ze is zelfs verder gegaan en heeft vijf naalden in de huid van mijn penis gestoken! En dat deed eigenlijk niet echt pijn... Maar je geeft je daarbij zo volledig, zo compleet aan Haar over. Zoveel vertrouwen, zoveel overgave en dat vertaald zich in liefde en genot. Vaag herinner ik me, vol schaamte, dat ik tot een ontlading kwam. Een orgasme zonder toestemming, heftig en ongeremd. Ik zie nog de glimlach, die woordloos toestemming gaf… achteraf. Ik zag ook Haar geilheid, Haar geluk, Haar trots. Tranen welden in mij op. De ontlading van spanning. Maar één spanning was er toen nog, die in mijn onderbuik... Had ik werkelijk op dat moment... ja, op dat moment de controle, de zelfbeheersing verloren? Ik zou haar zo aanbieden boven te gaan dweilen, op te ruimen, mijn eigen plas... Maar nu, eventjes, zaten we weer naast elkaar op Haar bank, dicht in elkaars armen, allebei naakt, zo kwetsbaar en toch zo zeker van elkaar!

Even overviel mij de dwang om het te vragen. "En... had je nou werkelijk al dat idee van die naalden en de cane vooraf? Of was ik het zelf die met de ideeën kwam?"

Haar reactie? Haar verduiveld engelachtige hoofd ging wat schuin, haar ogen hielden mij strak in Haar macht. Ze leken te zeggen: "Voor jou een vraag, voor mij een weet. Zo is het… en zo blijft het." En ach, ik had weer eens intens genoten, was tot het uiterste weggezonken in Haar handen. Was volledig overgeleverd en voelde me compleet vervuld van rust. Dat was vrede, echte vrede! Wat doet het er dan eigenlijk nog toe wat ze vooraf wel of niet had bedacht?

Voetnoot
Misschien ten overvloede, maar dit verhaal is een fantasie. In de praktijk zijn gevallen bekend van watervergifitiging. Pas dus op met grote hoeveelheden water!