Tja waar zal ik / zullen wij eens beginnen.....

Allereerst maar even vertellen wie we zijn en hoe we op deze lijst terecht
zijn gekomen. Wij zijn Nico en jantine en gebruiken als nicknames Iron}p{ en
purplera{I}n. Misschien dat de nickname pasyanne voor sommige een belletje
doet rinkelen, maar het is al enkele jaren geleden dat ik (jantine) die nick
gebruikte. Wellicht is het niet gebruikelijk om eigen namen te gebruiken
hier, maar zelf vind ik het nogal lastig om over mezelf en mijn Partner te
schrijven in de derde persoon of met nicknames.

Wie zijn we eigenlijk? Wij wonen in Friesland. Nico is 50 jaar oud, heeft
een zoon van 13 uit een eerdere relatie die sinds juni 2006 fulltime bij ons
woont. ik (jantine) ben 34 jaar oud en heb een zoon van 10 en een dochter
van 8 uit een vorige relatie. Wij hebben elkaar leren kennen via het
Internet, via chatgirl om precies te zijn, ja het kan echt :-) We hebben
elkaar voor het eerst ontmoet in juni 2003 en hebben een relatie sinds
November 2003. Het begin was nogal heftig en stormachtig, kortom we woonden
eigenlijk heel snel samen. Inmiddels vormen we sinds begin 2004 een hecht
samengesteld gezin, wat de nodige problemen met zich meebrengt, maar we
vinden het nog altijd de moeite waard daarvoor te vechten.

Wat doen we hier eigenlijk op deze lijst? Tja ook dat is alweer een lang
verhaal. ik (jantine) ben in 2001 gescheiden van mijn ex-man. Om een lang
verhaal kort te maken, veel te jong begonnen aan een relatie, te jong
kinderen gekregen en mezelf nog totaal niet gevonden op mijn 28ste. Het
eerste waar ik dus naar verlangde toen ik gescheiden was, was mezelf leren
kennen. En dat valt niet mee als je jarenlang geleefd hebt op die manier
zoals je dacht dat anderen dat van je verlangden. De drang naar aandacht,
seks, maar vooral ook een soort van uitbraak uit het bekrompen leventje hier
in Friesland waren groot. Het Internet was voor mij een soort van uiteg uit
dat bekrompen leventje. Anoniem kunnen praten over gevoelens, verlangens en
seks, iets wat voor mij in die tijd helemaal nieuw was. Na verloop van tijd
leerde ik iemand kennen met wie ik heel vrij over mijn fantasie en gevoel
kon praten. Hij was degene die mij wees op de website Speeltje aan een
Ketting en vroeg of sm niet iets voor mij was. Mijn eerste gedachte was heel
hard te gaan gillen. SM??? Doe normaal joh. Dat is eng. Dat zijn mensen met
zwepen en helemaal gekleed in leer, dat is echt helemaal niets voor mij.
Maar goed zoals bij velen waarschijnlijk was wel mijn nieuwsgierigheid
gewekt ondanks de protesten in mijn gedachten. ik begon veel te lezen op het
Internet en kwam terecht op de website Wanderingspirits. Hier las ik het
stuk 'Bange dromen' en dat gaf me een gevoel van thuiskomen en veiligheid.
Jeetje, dus al die fantasiën en gedachten die ik altijd had gehad waren niet
domweg een teken dat ik niet helemaal spoorde? Er kon een hele andere reden
zijn, dit gaf echt een gevoel van opluchting. Om een lang verhaal maar weer
kort te maken mijn ontdekkingstocht begon. ik ging chatten in bdsm-rooms in
de hoop gelijkgestemden te leren kennen en meer te leren over mijn gevoelens
Dit ging natuurlijk gepaard met veel ups en downs. Maar al snel wist ik dat
ik onderdanige gevoelens had, absoluut gevoed door mijn verleden en mijn
onzekerheid, maar inmiddels heb ik dat geaccepteerd. ik voel me prettig in
een onderdanige rol, ik voel me gelukkiger en kan beter functioneren in een
onderdanige rol. So what? It's my life. Ook ontdekte ik in die periode dat
ik naast onderdanig maso ben of beter gezegd kan zijn. mijn gevoel heeft
namelijk altijd gezegd dat mijn onderdanigheid en mijn masochisme los van
elkaar staan en dat gevoel is nog steeds zo. Masochisme is voor mij een
soort van uitlaat klep, iets wat ik zo nu en Dan nodig heb, maar niet meer
dan dat. mijn onderdanigheid is iets wat gewoon in me zit, dat ben ik , dat
leef ik, dat voel ik en niet alleen in bepaalde situaties maar dagelijks,
hele dagen, altijd en overal. Maar goed in 2003 leerde ik dus Nico kennen.
Een geweldige man die goed was voor mij en mijn kinderen, iemand met wie ik
alles kan delen. Nou ja alles? In mijn beleving is dat onmogelijk. ik geloof
dan ook niet in monogamie, domweg omdat ik denk dat het onmogelijk is dat 1
iemand je alles kan geven wat je in het leen nodig hebt. ik heb Nico meteen
verteld over mijn gevoelens, mijn bdsm-gevoelens, mijn ideeen over monogamie
en nog veel meer. De ideeën over monogamie kon hij delen. De BDSM, tja wat
Hij daarmee moest dat wist Hij niet echt. We konden erover praten maar
daarmee hield het op dat moment ook op. Mijn gevoelens heb ik daarna
eigenlijk lange tijd op een laag pitje gezet. Moeilijk maar onze relatie en
de opbouw van ons samengestelde gezin stond voor mij voorop. Ongeveer een
half jaar geleden kwamen mijn gevoelens in alle hevigheid terug. ik kon ze
niet meer onder controle houden en het had enorm veel effect op mijn gemoed.
Nico merkte dit natuurlijk ook en we hebben er veel over gepraat.
Uiteindelijk besloten we dat ik toch weer iets met mijn gevoelens moest
kunnen doen en met Zijn goedkeuring plaatste ik een advertentie op
bdsm-zaken, keeg hierop veel reacties en uiteindelijk volgde er 1 leuk
contact uit en een afspraak. Hiermee begon eigenlijk de sneeuwbal te rollen.
Nico vertelde dat Hij veel moeite had met dit contact en de afspraak, Hij
was jaloers, maar vooral gefrustreerd omdat Hij het gevoel had, dat Hij
degene wilde zijn die in mijn behoeftes kon voorzien. Hij werd steeds
nieuwsgieriger naar BDSM en mijn gevoelens en praten erover was moeilijk dus
gingen we dingen voor elkaar opschrijven. We leerden veel over elkaars
gevoelens en al snel bleek dat Nico eigenlijk behoorlijk Dominante gevoelens
had. De ontdekkingstocht is moeilijk met name door onze thuissituatie. 3
kinderen, waarvan eentje met zeer veel problemen door zijn moeilijke jeugd,
dit vreet energie. Toch blijven we samen het gevoel houden dat een
BDSM-relatie is waar wij ons beide prettig in voelen, maar hebben het gevoel
dat we de laatste tijd een beetje vast lopen. En zo zijn we dus eigenlijk
hier terecht gekomen. ik herinnerde me deze lijsten van een aantal jaren
geleden en ben gewoon gaan kijken of ze er nog waren en heb ons ingeschreven
We lezen nu sinds enkele weken mee, maar zitten toch met veel vragen.
Vooral omdat de stukken die we lezen veelal over onderwerpen gaan die voor
ons nog helemaal niet aan de orde zijn omdat we nog best wel aan het begin
staan. Vandaar dit stuk en wat vragen, wellicht hebben jullie tips of
meningen waar wij iets van kunnen leren.

Vragen? Ja heel veel. We zullen er met een paar beginnen.

- Hoe kun je vanuit een gelijkwaardige relatie een relatie met een
machtsverhouding opbouwen? Wij merken dat dit voor ons erg moeilijk is. ik
(jantine) ben ondanks mijn onderdanigheid niet de makkelijkste en Nico vind
het nog erg moeilijk om zijn weg daarin te vinden.
- Hoe kom je in contact met mensen waar je iets van kunt leren? We hebben
wel het een en ander geprobeerd, maar dan blijkt toch dat er zoveel
belevingen zijn, dat het moeilijk is. Natuurlijk krijgen we giga veel
respons van single D's, maar ja die zijn kortom allemaal volledig op mij
gericht en daar zitten we niet echt op te wachten, we willen samen iets
leren.
- Ook zijn wij erg nieuwsgierig hoe andere mensen met kinderen dit
combineren met een bdsm-relatie. Met name als de kinderen wat ouder worden
is het moeilijk om alles te verbergen. Hoe open ben je er over? En hoe zorg
je dat je toch ook tijd voor elkaar en je ontdekkingstocht hebt? Dit schiet
er bij ons vaak bij in.
- Een technisch aspect, hoe leer je als Dominant bepaalde aspecten van het
spel', zonder dat je de angst hoeft te hebben dat er iets mis gaat. Met name
omdat ik door mijn ervaringen in het verleden wel wat gewend ben, heb ik
vaak behoefte aan meer dan Nico me op dit moment kan geven en dat vinden we
beide erg jammer.
- Tja en een vraag die ik al eerder voorbij zag komen. Waar kun je nog een
serieus gesprek aan knopen op de chat, maar ook bijv. wat zijn
bdsm-gelegenheden waar je gemakkelijk mensen leert kennen? We zijn nu 2 keer
uit geweest en chatten wel eens her en der maar merken inderdaad dat het
toch vaak mensen zijn die elkaar al erg goed kennen en dat er toch soort van
groepjes gevormd zijn. Nico is een rustig type wat zich niet snel ergens in
mengt en even op gang moet komen en zelf zal ik door mijn onzekerheid en
onderdanigheid zelden direct contact leggen. Dit maakt het voor ons gevoel
erg moeilijk ergens 'tussen' te komen.

Nou goed een heel verhaal, misschien wel te veel, maar ja dat ben ik nu
eenmaal. iemand van veel woorden en soms ishet ook gewoon prettig je verhaal
even kwijt te kunnen. We blijven in ieder geval meelezen en hopen hier nog
veel te leren.

Groetjes,

Nico en jantine (Iron}p{ en purplera{I}n